Βέλγιο - Ολλανδία (Μέρος 1ο)

Στις αρχές του Ιουνίου, επισκέφθηκα μαζί με δυο φιλαράκια το έταιρο μέλος της μεταπτυχιακής μας παρέας που πλέον ζει και εργάζεται στην Ολλανδία και πιο συγκεκριμένα στη Χάγη.

Οι ημερομηνίες αναχώρησης και επιστροφής ορίστηκαν με κάποια δυσκολία, τα e-tickets εκδόθηκαν και το ταξίδι ξεκίνησε με πρώτο προορισμό το Βέλγιο και τις Βρυξέλλες! Πρώτη εντύπωση από τις Βρυξέλλες και δη από το αεροδρόμιο ήταν ανάμεικτες αφού μου έκανε τρομερή εντύπωση το μέγεθός του και το πόσο πλατύ ήταν. Μόνο και μόνο για να παραλάβουμε τις βαλίτσες μας έπρεπε να διανύσουμε πολύ μεγάλη απόσταση και να κατέβουμε 2-3 επίπεδα. Τελικά, πήραμε το τρένο από το αεροδρόμιο και πήγαμε στην Αμβέρσα όπου είχαμε δώσει ραντεβού με το φίλο μας ο οποίος θα κατέβαινε με το αυτοκίνητό του από Ολλανδία.

Η Αμβέρσα μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ. Είμασταν, βέβαια, αρκετά τυχεροί καθώς είχε πολύ καλό καιρό με ηλιοφάνεια οπότε είμασταν σε θέση να κάνουμε τις απαραίτητες βόλτες, να πιούμε το καφεδάκι μας και να βγάλουμε αρκετές φωτογραφίες. Ωραία πόλη με παλιά βαριά κτίρια αλλά και με το υγρό στοιχείο παρών κάτι που της έδεινε άλλο αέρα!

Πλάκα είχε ένα όχημα το οποίο ήταν σαν αυτοκινούμενο bar! Αποτελούταν, λοιπόν, από μια τυπική μπάρα στην οποία αντιδιαμετρικά κάθονταν οι επιβάτες οι οποίοι απολάμβαναν τη βόλτα τους συνοδεία μπύρας!! Επίσης, εντύπωσει μου έκανε ένας συγκεκριμένος τύπος ποδηλάτου ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με το κλασσικό και παραδοσιακό σχήμα ενός ποδηλάτου. Δε ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν ότι ο αναβάτης δεν καθόταν στη σέλα αλλά ήταν κατά κάποιο τρόπο ξαπλωμένος σε αυτή με αποτέλεσμα το τιμόνι να είναι στο ύψος των ματιών του. Είχε πολύ πλάκα να βλέπεις τον τύπο που το είχε, να προσπαθεί να εκκινήσει χωρίς να πέσει! Δυσκολεύτηκε αρκετά αλλά μόλις τα κατάφερε πήγαινε μια χαρά!

Φύγαμε, λοιπόν, από το Βέλγιο οδικώς με πρώτο προορισμό σε Ολλανδικό έδαφος το Rotterdam, στο οποίο μείναμε για λιγότερο από δυο ώρες και επισκεφθήκαμε μόνο έναν πύργο που πρόσφερε πανοραμική θέα σε όλη την πόλη. Στο Rotterdam είχα την πρώτη μου επαφή με τα κανάλια και το πράσινο της Ολλανδίας.

Ταξίδι στο Ριάντ

Στις αρχές του μήνα, βρέθηκα για 5 μέρες στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, το Ριάντ, για επαγγελματικούς σκοπούς. Ήταν μια πολύ ωραία και ξεχωριστή εμπειρία. Άλλωστε, δε σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να ταξιδέψεις σε αυτές τις χώρες.

Φθάσαμε στο Ριάντ ταξιδεύοντας με Egypt Air μέσω Καίρου, αργά το βράδυ, οπότε την πρώτη μέρα απλά έμεινα εντός του ξενοδοχείου (Sheraton). Το ξενοδοχείο ήταν πραγματικά πολύ καλό και σου παρείχε όλες τις ανέσεις. Απείχε περί τα πέντε λεπτά με το ταξί, από τα γραφεία του πελάτη. Οι ταξιτζήδες είχαν πιάτσα ακριβώς έξω από το ξενοδοχείο οπότε δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα με τις μεταφορές μας. Στο ταξί έμαθα την πρώτη μου αραβική λέξη, την απόδειξη, η οποία προφέρεται "φατούρα".

Αυτό που μου έκανε πραγματικά εντύπωση, ήταν οι άνθρωποι. Τους περίμενα κλειστούς και τυπικούς. Αντιθέτως, όμως, αποδείχτηκαν ανοιχτοί, ευγενικοί και εύχαρεις. Χαρακτηριστικά όποτε μπαίναμε σε κάποιο ασανσερ ή βγαίναμε εκτός ορόφου για διάλλειμα και συναντάγαμε κάποιον Άραβα, αυτός πάντα μα πάντα χαιρέταγε και μας μιλούσε. Οι άμεσοι συνεργάτες μας ήταν πολύ εξυπηρετικοί σε αντίθεση με πολλούς ομοεθνείς μας οι οποίοι προκαλούν προβλήματα.

Γενικά, αυτές τις 5 μέρες δυο φορές μόνο κάναμε κάποια βόλτα στην πόλη. Την πρώτη φορά, αμέσως μετά τη δουλειά, πήγαμε σε ένα εμπορικό κέντρο που βρισκόταν στον Kingdom Tower, οποίος πρόκειται για τον υψηλότερο ουρανοξύστη στη χώρα με ύψος που αγγίζει τα 310 μέτρα. Για τους θαραλλέους υπάρχει στην κορυφή του, μια γέφυρα στην οποία μπορείς να "γύρεις" σε ένα σημείο και να δεις την θέα. Γενικά, οι Άραβες από ότι κατάλαβα η μόνη διασκέδαση που έχουν είναι να πηγαίνουν για βόλτα στα πολυάριθμα εμπορικά κέντρα που έχουν.

Κάτι άλλο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν οι μεγάλοι δρόμοι που είχαν αλλά και το γεγονός ότι είχαν ελάχιστα φανάρια και απειροελάχιστες διαβάσεις. Το να διασχίσεις ένα δρόμο ήταν πραγματικά μια περιπέτεια! Έπρεπε να έχεις όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση για να βρεις την κατάλληλη χρονική στιγμή και να αρχίσεις να τρέχεις... Χαχα!
Ουσιαστικά, μπορώ να πω ότι την μεγαλύτερη δυσκολία την αντιμετώπισα στο αεροδρόμιο τόσο του Ριάντ αλλά και του Καίρου. Η κατάσταση ήταν ολίγον τι ανυπόφορη. Στο αεροδρόμιο του Ριάντ, ενώ υπήρχε ηλεκτρονικός πίνακας αναχωρήσεων, δεν ανέφερε πουθένα μα πουθενά που κάνεις check in!! Έπρεπε να βρεις μόνος σου σε ποιό σημείο ήταν η αεροπορική εταιρεία με την οποία ταξιδεύεις για να πας να κάνεις check in. Στη συνέχεια, αφού μπαίνεις στην αίθουσα αναχωρήσεων, η πτήση μας δεν αναγραφόταν στον πίνακα αναχωρήσεων της πύλης από την οποία φεύγαμε. Εμφανίστηκε τριάντα λεπτά πριν την αναχώρηση της!

Γενικά, θα έλεγα ότι κάποιος αν πάει μόνος του θα χρειαστεί κάποια καθοδήγηση γιατί αλλιώς θα χάσει τον μπούσουλα! ;-) Αυτά για την ώρα, θα μπορούσα να γράφω για πολλές σελίδες ακόμα αλλά δε νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα. Ίσως επανέλθω στο μέλλον.

Πόρος

Το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου το πέρασα στον Πόρο. Ενώ στην αρχή, ήμουν κάπως σκεπτικός για το μέρος, τελικά πέρασα πάρα πολύ καλά και μπορώ να πω ότι θα ξαναπήγαινα! Πιστεύω ότι είναι ιδανικός προορισμός για όσους θέλουν να περάσουν ένα τριήμερο κάνοντας μπάνιο σε ωραίες παραλίες περιστοιχισμένες από πράσινο και να απογύφουν όσο το δυνατόν τη χρήση του αυτοκινήτου.

Πραγματικά, το αυτοκίνητο είναι περιττό. Μένοντας στην πόλη του Πόρου, χρησιμοποίησα αποκλειστικά το λεωφορείο. Βέβαια, πιστεύω ότι για όποιον έχει όρεξη η ιδανική λύση είναι το ποδήλατο. Λόγω του μεγέθους και της μορφολογίας του νησιού, ενδείκνυται!


Λόγω και του τριημέρου, το νησί ήταν γεμάτο κόσμο ενώ είχε και πολλούς ξένους τουρίστες. Προσωπικά, εντυπωσιάστηκα από το πόσα κότερα και ιστιοφόρα βρίσκονταν αραγμένα στα λιμανάκια του νησιού. Μερικά από αυτά ήταν άκρως εντυπωσιακά! Μάλιστα, 1-2 από αυτά τα φωτογράφισα... ;-)

Πάντως αν επισκεφτείτε τον Πόρο, σας συνιστώ ανεπιφύλαχτα να κάνετε μπάνιο στο Λιμανάκι της Αγάπης! Ειδικά, αν είστε ζευγάρι... ;-) Πρόκειται για έναν κολπίσκο στον οποίο μπορείτε να απολαύσετε τη θάλασσα σε συνδυασμό με τη φύση και τα δέντρα που φτάνουν κυριολεκτικά στο νερό.

Παρισινές διαδρομές Νο 2

Την επόμενη μέρα, πήγαμε να δώσουμε το παρών στο συνέδριο! Την πρώτη μέρα, παρουσίαζονταν μερικά tutorials με διάφορα θέματα. Εμείς παρακολουθήσαμε ένα που αναφερόταν στα Wireless Mesh Networks το οποίο παρουσίαζε ένας Αμερικάνος από τη Νokia. Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση και θέμα! Στις 10.30 είχε ένα coffee break στο οποίο απολαύσαμε τα γαλλικά κρουασάν και έτσι πήραμε δυνάμεις για να συνεχίσουμε στην παρουσίαση.

Το κλίμα που επικρατούσε στο συνέδριο ήταν πολύ φιλικό και σε αυτό βοηθούσε το γεγονός ότι σε κάθε αίθουσα είμασταν λίγα σχετικά άτομα και έτσι μπορούσαμε να συζητάμε και να ακούγεται η κάθε άποψη. Ήταν πολύ καλά και μου θύμησε παράδοση μαθήματος στο Πανεπιστήμιο στη Σάμο! :-)

Το επόμενο διάλλειμα ήταν προγραμματισμένο για τις 12.30. Δυστυχώς, το γεύμα ήταν επιεικώς απαράδεκτο!!! Είχα πάει σε μια ημερίδα της Α.Δ.Α.Ε. φέτος στο Holiday Inn στην οποία το γεύμα ήταν βασιλικό! Μιλάμε για απίστευτο φαγητό, τόσο σε ποσότητα αλλά κυρίως σε ποιότητα. Τι να πείς για τους Γάλλους... Δεν ξέρουν να τρώνε! :-)


Έτσι, λοιπόν, κατά τις 14.00 φύγαμε για την πρώτη μας βόλτα. Το πρόγραμμα είχε Notre Dame και περπάτημα στα νησάκια του Παρισίου καθώς και στις όχθες του Σηκουάνα! Πήραμε το μετρό και μετά από λίγο περπατάγαμε στις όχθες του Σηkουάνα απολαμβάνοντας την θέα της Notre Dame.


Σε αυτή την περιοχή, υπάρχει ένας δρόμος ο οποίος έχει ελληνικά (τύποις ελληνικά γιατί τα περισσότερα τα έχουν ξένοι) μαγαζιά με σουβλάκια, γύρο κλπ. Επικρατεί μια κατάσταση που θυμίζει ελληνικό νησί το καλοκαίρι. Οι μαγαζάτορες είναι στον δρόμο, σου μιλάνε, σε τραβάνε να μπεις στο μαγαζί τους και κάνουν τα πάντα για να σου πιάσουν κουβέντα! Εν τω μεταξύ, όλα ήταν πανάκριβα! Το τζατζίκι κόστιζες 7-8 €!!! Εννοείτε ότι δεν κάτσαμε να φάμε εκεί...


H Notre Dame ήταν πολύ εντυπωσιακή! Επιβλητικό κτίσμα, βαρύ και πομπώδες! Το εσωτερικό του ήταν ακόμα πιο επιβλητικό. Τώρα που το σκέφτομαι οι καθολικές εκκλησίες πρέπει να είναι ένας πολύ σημαντικό λόγος για τον οποίο όλοι οι καθολικοί είναι τόσο πιστοί. Αυτά τα κτίσματα και να μην πιστεύεις σου προκαλούν δέος και ένα είδος θαυμασμού! Αλλά δεν μου άρεσε καθόλου που την είχαν μετατρέψει σε "εμπορικό κέντρο". Είχαν μέσα αυτόματους πωλητές για νομίσματα με απεικονίσεις διαφόρων Παπών κλπ, πουλάγαν πανάκριβα τα κεράκια (ρεσώ) και ότι άλλο φανταστείτε! Και μέσα σε αυτό τον πανικό, υπήρχαν άνθρωποι που έβρισκαν μια γωνίτσα να προσευχηθούν... Το θέατρο του παραλόγου με λίγα λόγια!!

Παρισινές διαδρομές Νο 1

Τελικά, πρέπει να νοιώθω λίγο τυχερός που η πρώτη πόλη του εξωτερικού που επισκεφθήκα, ήταν το Παρίσι. Στην πρώτη πτήση από Αθήνα προς Μιλάνο (Malpensa που λενε και οι Ιταλοί και πολύ μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο την προφέρουν), καθόμουν δίπλα σε έναν Έλληνα ο οποίος είχε μείνει για αρκετό καιρό στο Παρίσι μιας και έκανε εκεί Erasmus. Πιάσαμε, λοιπόν, τη συζήτηση και μου είπε τα καλύτερα για την "Πόλη του Φωτός". Βέβαια, όσα μου πρότεινε να επισκεφθώ ή να φάω, δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθούν εντός των στενών χρονικών ορίων της επίσκεψής μας. Πάντως, κάναμε τα αδύνατα δυνατά για να επισκεφθούμε τουλάχιστον τα πιο βασικά αξιοθέατα.


Φθάσαμε 31/3 στις 17.30 ώρα Γαλλίας στο αεροδρόμιο Charles de Gaule, πήραμε το RER (κάτι σαν τον δικό μας προαστιακό) και κατά τις 19.00 ήμασταν στο ξενοδοχείο. Αφήσαμε τα πράγματά μας και φύγαμε για μια πρώτη αναγνωριστική βόλτα στο Παρίσι!! Επειδή, νοιώθαμε κουρασμένοι και οι δυο αποφασίσαμε να πάμε στον Πύργο του Άιφελ που ήταν πιο κοντά. Πήραμε το μετρό από την στάση Boucicaut και μετά από 5 λεπτά είχαμε κατέβει και περπατάγαμε δίπλα στον Σηκουάνα! Πραγματικά, ζηλεύω που η Αθήνα δεν έχει (ή μάλλον που δεν διατηρήσαμε κάποιο από τα ποτάμια της, Υλισσός, Κηφισσός κλπ) ένα ποτάμι. Είναι πολύ ωραία αίσθηση να περπατάς ξένοιαστος δίπλα στο ποτάμι.


Ο Πύργος του Άιφελ δεν φαίνεται αμέσως αλλά μετά από 1-2 λεπτά περπατήματος ξεπροβάλλει πίσω από τα δέντρα του πάρκου που τον περικλείει! Είναι πολύ εντυπωσιακός από που και αν τον δεις. Πραγματικά, φαίνεται από όλες σχεδόν τις περιοχές του Παρισίου. Κάτω από αυτόν, το πλήθος ήταν αναρίθμητο και προερχόταν από πολλές διαφορετικές χώρες του κόσμου! Η πρόσβαση στους δυο ορόφους που έχει, γίνεται μέσω των ασανσερ που υπάρχουν στους τέσσερις πυλώνες του. Το εισιτήριο είναι κάπως τσιμπημένο και η τιμή του είναι ανάλογη με τον όροφο που θέλεις να επισκεφθείς. Πιο συγκεκριμένα, ο πρώτος όροφος κοστίζει γύρω στα 4 €, ο δεύτερος 7,80€ ενώ αν θες να ανέβεις στην κορυφή τότε η τιμή ανέρχεται κοντά στα 12€.

Εκείνο το βράδυ, περπατήσαμε λίγο στο πάρκο του πύργου, περάσαμε μέσω μιας από τις πολυάριθμες γέφυρες στο Τροκαντερό, συνεχίσαμε λίγο ακόμα και τελικά γυρίσαμε προς τον σταθμό του μετρό. Πριν, γυρίσουμε στο ξενοδοχείο, κάναμε μια μικρή στάση σε μια creperie για να τσιμπήσουμε κάτι μιας και είμασταν νηστικοί από το πρωί που είχαμε φύγει. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από την γεύση της... Γυρίσαμε πίσω και κοιμηθήκαμε αρκετά νωρίς! Την επόμενη μέρα, ξεκίναγε το συνέδριο και έπρεπε να είμαστε εκεί κατά τις 9.